Opinie klientów

Wylądowaliśmy w Gazipasa zamiast w Antalyi, więc dojazd do apartamentu drogą D400 zajął około czterdziestu pięciu minut, a nie niemal dwóch godzin. Samochód czekał na nas, gdy wyszliśmy z terminala.

Samochodów z manualną skrzynią jest na tym wybrzeżu zdecydowanie więcej niż automatów, więc automat trzeba rezerwować z kilkutygodniowym wyprzedzeniem, inaczej dostaniesz skrzynię, której nie chciałeś. Nasz Fiat Egea bez problemu poradził sobie z podjazdem do kanionu Sapadere.

Dwadzieścia sześć euro dziennie pod koniec września za siedem dni, czyli mniej więcej tyle, ile obiecywały ogłoszenia. Na karcie nie została zablokowana żadna kwota i tylko dlatego w ogóle dokonaliśmy rezerwacji.

Droga w górę doliny Dim jest miejscami wąska i powolna, a właśnie dlatego chcieliśmy mieć samochód. Wróciliśmy do Mahmutlar, zanim wieczorny ruch zapełnił drogę D400.

Spędziliśmy miesiąc w Mahmutlar i samochód zwrócił się już na samych cotygodniowych zakupach. W sierpniu nauczyliśmy się korzystać z ulic w głębi miasta zamiast z nadmorskiej alei, bo wieczorami cały pas wybrzeża się korkuje.

Jednego ranka Manavgat i wodospad, następnego Side, oba przejazdy drogą D400 na zachód były bezproblemowe. Zatrzymywaliśmy się tam, gdzie chcieliśmy, a nie tam, gdzie zatrzymuje się autokar.

Potrzebowaliśmy samochodu siedmioosobowego dla sześciorga osób, a na tym wybrzeżu prawie nie ma samochodów tej wielkości, więc wzięliśmy dwa małe auta. Ostatecznie wyszło taniej, ale nie zakładaj, że większy samochód będzie dostępny.

Każdego lata przyjeżdżamy z Ankary i teraz wynajmujemy samochód na miejscu na tydzień, zamiast jechać własnym przez całą trasę. Odbiór samochodu w Kestel, a nie na lotnisku, oszczędził nam także powrotnej jazdy drogą D400 ostatniego ranka.